Showing posts with label kothu. Show all posts
Showing posts with label kothu. Show all posts

ခ်စ္သူရည္းစား ၊ ဇနီးေမာင္ႏွံမ်ားအတြက္ အျခမ္းတစ္စံု

ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပခ်င္တယ္။ ပံုျပင္ေလးနာမည္က အျခမ္း တဲ့။ ၾကားဖူးနား၀ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ထဲမွာ ဖတ္ဘူးလိုက္တာ။ ဆရာနႏၵသိန္းဇံရဲ့ စာအုပ္လားေေတာ့ မသိေတာ့ဘူး။ ထားပါေတာ့ေလ။ ပံုျပင္ေလးက ဒီလို စတယ္။

ဟိုးေရွ႕ေရွ႕တုန္းကဆိုေတာ့ ကမၻာဦးတုန္းက ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ လူသားေတြဟာ အစံုလိုက္ကေလးတဲ့။ ေခါင္းက ႏွစ္လံုး။ လက္က ေလးေခ်ာင္း၊ ေျခေထာက္ဆိုရင္လည္း ေလးေခ်ာင္းရွိတယ္။ မ်က္လံုးဆိုရင္လည္း ေလးလံုးရွိတာေပါ့။ မ်က္လံုးနဲ႔ ျမင္ေယာင္လာေအာင္ ေျပာရရင္ လူႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ကပ္ေနတဲ့ ပံုေလးေပါ့ေနာ့။

အဲဒီမွာ တစ္ေန႔ နတ္ေတြဟာ လူသားေတြကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အစည္းအေ၀း ထိုင္ၾကတယ္။ သူတို႔က လူသားေတြကို ေၾကာက္ေနၾကတယ္။ အဲဒီမွာ နတ္မင္းႀကီးက စကားတစ္ခြန္း ေျပာတယ္။ ဘယ္လိုေျပာလဲဆိုေတာ့ ေမာင္မင္းတို႔ အခု ဒို႔ေအာက္က လူသားေတြအေၾကာင္းကုိ ေျပာၾကရေအာင္ကြာတဲ့။ ဒီလူသားေတြဟာ ေလွ်ာတြက္လို႔ ရတဲ့ သတၱ၀ါေတြ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ တကုတ္ကုတ္နဲ႔ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကမွန္းကို မသိဘူး။ တစ္ေန႔ေန႔တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ဒို႔ နတ္ျပည္ကို လာသိမ္းသြားမွာကိုေတာင္ ထည့္တြက္ေနရတယ္။ မသိမ္းဘူး မတိုကက္ခိုက္ဘူးလို႔ ေျပာလုိ႔မရဘူးတဲ့. ဒါေၾကာင့္ ဒီလူသားဆိုတဲ့ ေကာင္ေတြကို အခုကတည္းက တစ္ခုခု လုပ္ထားရရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ နတ္မင္းႀကီးက စၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။

အဲဒီေတာ့ နတ္တစ္ပါးက ဒီလိုေျပာလိုက္တယ္။ က်ဳပ္တို႔အတြက္ အႏၱရယ္ရွိႏိုင္တယ္ဆိုရင္ အခုကတည္းက ဒီလူသားမ်ိဳးႏြယ္ေတြကို အျပတ္ရွင္းပစ္လိုက္တာ ေကာင္းတာေပါ့လို႔ အႀကံညာဏ္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ နတမင္းႀကီးက ဘာျပန္ေျပာသလဲဆိုေေတာ့ ဟာ... အဲဒီလိုေတာ့ လုပ္ပစ္လိုက္လို႔ မရဘူးကြ။ ငါတို႔ကို ခစားမယ့္လူေတြ မရွိျဖစ္သြာမွာေပါ့။ အခိုင္းအေစေတြ မရွိျဖစ္သြားမွာေပါ့။ မင္းညာဏ္နညး္လွခ်ဥ္လားလို႔ ခပ္ေဟာက္ေဟာက္ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ အဲဒီနတ္သားေလးက ေခါင္းပုသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ နည္းနည္း ညာဏ္ေကာင္းမယ့္ ပံုရွိတဲ့ နတ္သားတစ္ပါးက ထေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို လူသားေတြက မေတာ္လွန္ေစခ်င္တာ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ လြယ္ပါတယ္။ ဒီလူသားေတြကို အင္အားမႀကီးေအာင္ လုပ္ပစ္လိုက္႐ံုေပါ့လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

အဲဒီေတာ့ နတ္မင္းႀကီး ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ လူသားေတြ အားနည္းသြားေအာင္ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲလို႔ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ အေစာန နတ္မင္းက ေခါင္းေလးေမ့လိုက္တယ္။ ငါကြဆိုတဲ့ ပံုလားေတာ့ မသိဘူး။ ၿပီးမွ ပိုင္ႏိုင္တဲ့ ေလသံနဲ႔ လြယ္ပါတယ္နတ္မင္းႀကီးရယ္ လူသားေတြကိုအားနညး္းသြားေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ လူသားေတြကို တစ္ျခမ္းခြဲၿပီး စၾကာ၀ဠာႀကီးရဲ့ ဟိုဘက္ဒီဘက္ကို တစ္ဘက္တစ္ျခမ္း လြင့္ပစ္လိုက္ေပါ့လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ့ အႀကံေပးတာကို က်န္တဲ့ နတ္သားေတြကလည္း ေထာက္ခံလိုက္ၾကတယ္။

နတ္မင္းႀကီလည္း သေဘာက်သြားတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ နတ္မင္းႀကိးက အဲဒီလို လုပ္ဖို႔ အမိန္႔ခ်လိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ နတ္ေတြက တန္ခိုးနဲ႔ လူေတြကို တစ္ျခမ္းဆီ ခြဲထုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စၾကာ၀ဠာႀကိးရဲ့ ဟိုဘက္ထိပ္မွာ တစ္ျခမ္း ဒီဘက္ထိပ္မွာ တစ္ျခမ္းလြင့္ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔က စၿပီး လူသားေတြဟာ သူတို႔ရဲ့ အျခမ္းေလးေတြကို လိုက္လိုက္ရွာေနၾကေတာ့တာေပါ့။

ကိုယ့္အျခမ္းေလးကို ကိုယ္ျပန္လိုက္ရွာၾကတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ကိုယ့္ရဲ့ စစ္မွန္တဲ့ အျခမ္းေလးကို ျပန္ေတြ႕ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း မေတြ႕ၾကဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္ ကိုယ့္အျခမ္းမွတ္လို႔ ၀မ္းသာေနတာ တကယ္ အတူေနတာ ၾကာလာမွ ကိုယ့္အျခမ္း မဟုတ္မွန္း သိလိုက္ၿပိး ျပန္ကြဲသြားၾကျပန္တယ္။

အဲဒီလိုပဲ ေလာကႀကီးမွာ လူသားေတြဟာ သိတတ္တဲ့အရြယ္ကစၿပီး ကိုယ့္ရဲ့အျခမ္းကို ျပန္လိုက္ရွာတဲ့ တာ၀န္တစ္ခုကို မျဖစ္မေန ထမ္းေဆာင္ေနၾကရတာေပါ့။ ခ်စ္သူရွာတယ္၊ အိမ္ေထာင္ဘက္ ရွာတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္အျခမ္းကို ကိုယ္ျပန္ရွာေနၾကတာတဲ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္ တစ္ခါတည္း ေတြ႕သြားၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ငယ္လင္ငယ္မယားေပါ့။ ငယ္ငယ္ေလးကေန အသက္ႀကီးလို႔ ေသတဲ့ေန႔အထိ တစ္ေယာက္ဆိုတစ္ေယာက္ နဲ႔ ဘ၀ခရီးသြားျဖစ္ၾကတယ္။

တစ္ခ်ိဳ႕ေတြၾကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ ကမၻာဦးက အျခမ္းေလးကို နွစ္ေယာက္ေျမာက္ၾကမွ ေတြ႕ၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ သံုးေယာက္ေျမာက္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ ၄-ေယာက္၊ ငါးေယာက္၊ ေျခာက္ေယာက္ေျမာက္ အစရွိသည္နဲ႔ ျပန္ေတြ႕ၾကရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ အကိုႀကီးကေတာ့ ၆-ေယာက္ေျမာက္ၾကမွ သူ႕ရဲ့ စစ္မွန္တဲ့ အျခမ္းေလးနဲ႔ ျပန္ေတြ႕ၿပီး အခုေတာ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနထိုင္ေနေလရဲ့။ ကြ်န္ေတာ့ရဲ့ အေဒၚႀကီး တစ္ေယာက္ကေတာ့ ရွာရင္းရွာရင္း မေတြျဖစ္ပဲ မႏွစ္ကပဲ အသက္(၆၀)မွာ ဆံုးသြားရွာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း လိုက္ရွာေနတာ အခုဆို အသက္ (၃၀)ေတာင္ ေက်ာ္ေနၿပီ။ အခုထိ မထူးျခားေသးပါဘူးဗ်ာ(ေၾကာ္ျငာ)

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဆီမွာ လတ္တေလာေတြ႕ေနရတဲ့ ကိုယ့္ရဲ့အျခမ္းေလးေတြကို ေကာင္းေကာင္း တန္ဖိုးထားၾကေစခ်င္တယ္။ စစ္မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မွားေနသည္ျဖစ္ေစေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ကိုယ္က မွားေနတယ္ထင္ၿပီး လမ္းခြဲလိုက္တာ ကိုယ့္အျခမ္းအစစ္အမွန္ေလး ျဖစ္ေနရင္ ဒုကၡေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္က အားလံုးကို အျခမ္းေလးေတြနဲပ ပါတ္သက္ၿပီး အဆင္ေျပရာေျပေၾကာင္း ယၾတာေလးေတြ ညြန္ျပေပးခ်င္တာပါ။ အားလံုးအဆင္ေျပသြားၾကရင္ ဆရာနန္းညြန္႔ဦး တစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ့ စစ္မွန္တဲ့ အျခမ္းေလးကို အျမန္ရွာေတြ႕ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုုေတာင္ေပးၾကပါဗ်ာ.........

သက္ဆိုင္ရာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး( သို႔) ဖနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး၏ ေမြးနံပန္းပင္မ်ားကို (ႏွစ္နံတြဲဆိုရင္ ပိုေကာင္းပါ၏) မိမိတို႔၏ ေမြးနံႏွင့္ ဘုမၼိအရပ္ကို လြတ္ေသာ အရပ္ေဒသရွိ ဘုရား၀င္း၊ ဓမၼာ႐ံု၊ သီလရွင္ေက်ာင္း၊ ရိပ္သာ၊ အစရွိတဲ့ေနရာေလးေတြမွာ သြားၿပီး တစ္သက္တာ ေအးခ်မ္းၿမဲၿမံ ရင္သန္ျပည့္စံုၾကပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္ရပါတယ္။

မေတာ္တဆ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ စိတ္သေဘာထားျခင္ မတိုက္ဆိုင္လို႔ သေဘာထားကြဲလြဲမယ္ အဆင္မေျပဘူး မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္လို႔ မရဘူးဆိုရင္ ႏွစ္ဦးစလံုးရဲ့ ဓာတ္ပံု တစ္ေယာက္တစ္ပံုကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကပ္ကာ ဓာတ္ဗူးအသစ္တစ္ခုထဲမွာ ထည့္ၿပီး ေမတၱာသုတ္ပရိတ္ေတာ္ ရြတ္ဖတ္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ကာယကံႏွစ္ဦး၏ ေမတၱာဓာတ္မ်ား ေပါင္းစည္းကာ ေကာင္းျမတ္ေသာ၊ မဂၤလာရွိေသာ အင္အားဓာတ္လွိဳင္းမ်ား ျပန္႔ႏွံစိမ့္၀င္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေပးရပါတယ္။

သဲအိုးတို႔ ေသာက္ေရအိုးတို႔ကို ( သဲအိုး-ေသာက္ေရအိုး ဆိုတာ ေသာၾကာႏ်င့္ တနဂၤေႏြ၊ ေဗဒင္အလိုဆိုေတာ့ ဦးသာဓာတ္၊ အိမ္ေထာင္မိတ္ဓာတ္ပါ) ေမြးနံႏွင့္ ဘုမၼိအရပ္ကို လြတ္ေသာ အရပ္ေဒသရွိ ဘုရား၀င္း၊ ဓမၼာ႐ံု၊ သီလရွင္ေက်ာင္း၊ ရိပ္သာ၊ အစရွိတဲ့ေနရာေလးေတြမွာ သြားၿပီး အိမ္ေထာင္ေရး ေမတၱာေရးမ်ား ကံေကာင္းပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းရပါတယ္။

သပိတ္ေျခ (၃)ခုကို ရတနာသံုးပါးကို ရည္မွန္းကန္ေတာ့ၿပီး သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္တို႔အား လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ၿပီး မိမိတို႔၏ လက္ရွိပစၥက ျပႆနာမ်ား ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္ပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းရပါမယ္။

မ်က္မွန္ကို သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္တို႔အား လွဴဒါန္းဆက္ကပ္၍ မိမိတို႔၏ အယူမွား အထင္မွာ သံသယမွားမ်ား ကင္းစင္လြင္ေပ်ာ္က္ၿပီး အျမင္မွန္မ်ား ျပန္လည္ရရွိပါေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းရပါမယ္။

ေနာက္ၿပီး ေၾကြပုဂံတစ္ခ်ပ္ထဲမွာ ႏွစ္ဦးရဲ့ ဒာတ္ပံကို ေမွာက္ထည့္ ၿပီးရင္ အဲဒီအေပၚက ကြာေစ့ကို ျပည့္ေအာင္ ထည့္ၿပီး လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ၿပီး ကြာဟေနေသာ စိတ္သေဘာထားမ်ား ၊ ျပန္လည္ေစစပ္ႏိုင္ၾက၍ ႏွစ္ကိုယ္တစ္စိတ္ ျဖစ္ႏိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းၾက၇ပါမယ္။

ႏွစ္ဦးသား၏ အညြန္႔နံပန္း (မိမိေမြးနံမွ စင္၍ေရတြက္ေသာ ႏွစ္ခုေျမာက္နံပန္း) မ်ားကို ဖန္ခြက္ (ဂေဗၻ-ခိုင္ၿမဲေစေသာဓာတ္) ထထဲတြင္ ထည့္ကာ မိမိအိမ္၏ အိမ္ဘုရားစင္တြင္ လွဴဒါန္းဆက္ကပ္ ထား၍ မိမိတို႔၏ အိမ္ေထာင္ရး။ အခ်စ္ေရး သာယာ ခိုင္ၿမဲေစေၾကာင္း ဆုေတာင္း၇ပါမယ္။

စာကေလးအသိုက္ေလးေတြကို ႏွစ္ဦးအတူတကြ ျပဳလုပ္ခ်ိပ္စြဲ၍ ဘ၀ခရီး အတူတကြ ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေနထိုင္နိုင္ေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းရပါမယ္။

ကဲ .... ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ဆံုေလာက္ပါၿပီေနာ္ ။ အားလံုးကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေလးလည္း ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲဆိုခဲ့တာေလးေတြကို လိုက္လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါ။ ထူးျခားလာရင္ ကြ်န္ေတာ္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့သလို ဆုေတာင္းေပးလိုက္ေပါ့ဗ်ာ....


Nann Nyunt Oo

**နတ္သမီးဖန္ဆင္းတဲ့ ေမွာ္ဆရာေလးရဲ႕ အလြမ္းဇာတ္လမ္း**


နိဒါန္း

လူဆိုတာ အေတြးရဲ႕သားေကာင္လို႔ ဆိုခဲ့ၾကတာ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း လက္ခံထား တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္က မေတြးရင္ျဖစ္ေစ..အေတြးမေကာင္းရင္ျဖစ္ေစ.အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ ေတြးအားေကာင္းဖို႔ကလည္း.. ေလ့လာမႈ အားေကာင္းမွ ..ဖတ္၊မွတ္၊ေလ့လာမႈေကာင္းမွ ျဖစ္တာမဟုတ္လား။

လူ ႏွင့္ တိရ စၦာန္ၾကားကကြာျခားမႈကလည္း အဲ့ဒါပဲေလ။ စကားတစ္ခြန္းေျပာရင္ေတာင္ အသံုးအႏႈန္းက ေတာ္ေတာ္ လိုအပ္တယ္ေလ..။အေျပာမတက္ေတာ့ ဆဲသလိုျဖစ္တယ္ဆိုတာၾကားဖူးၾကမွာပဲေလ..။

တစ္ခ်ိဳ႕အေတြ႕အႀကံဳေတြက ကိုယ္တိုင္ခံစားဖို႔မလိုဘူးေလ..။ အခုျဖစ္ေနတာလည္း အဲ့ဒီလိုပါပဲဗ်ာ..။

ကၽြန္ေတာ္ေျပာျပမယ္..။ အေျပာမတက္လို႔ ဆဲသလိုမျဖစ္ေအာင္ေတာ့  ကၽြန္ေတာ္လည္း ႀကိဳးစားထားပါတယ္။

ကဲ..စေျပာၾကရေအာင္..မိတ္ေဆြလည္း စဥ္းစားေပးေပါ့ဗ်ာ..။ ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်.။

အခန္း (၁)

          ကၽြန္ေတာ္ဒီေန႔စိတ္ေတြညစ္ေနတာဗ်….။  ဘာလုပ္ရရင္ေကာင္းမလဲ…။  စဥ္းစားၾကည့္တယ္..။  ေဆးသြား စိမ္ရင္ ေကာင္းမလား။ ေဆးသြားေသာက္၇င္ ေကာင္းမလား..။ မႀကိဳက္ဘူး။ အင္း …။ ဟုတ္ၿပီ.။ အခုလိုျဖစ္ေနတာေတြ ၿငိမ္းသြား ေအာင္ ေဗဒင္သြားေမးမယ္..။ ေကာင္းတယ္..။

          ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္..။

          ဆရာမ-ျမတ္ဆုကုေဋ

        လကၡဏာ၊ေဗဒင္၊အၾကားအျမင္

        အထူးေဟာသည္။

 ျမင္သမွ်..ၾကားသမွ်သာ တစ္ကယ္ေဟာရင္ ဒုကၡပဲ..။မနက္ကအိပ္ယာႏိုးေတာ့ လံုခ်ည္က ေျခရင္းမွာ.. မျဖစ္ဘူး။ မျဖစ္ဘူး။ ထပ္ၾကည့္ဦးမွ..။ ေဟာ..ေတြ႔ၿပီ.။

          ၾဆာ - ရန္ႏိုင္ကိုကို

        တဲ့ေရာ့၊ေဗဒ၊နကၡတ္၊လကၡဏာ

        ဧကံသဗ်ာကရကပညာရွင္

အင္း..ဧကံသဗ်ာကရကပညာရွင္ ဆိုေတာ့ ေမးသေလာက္ပဲေျဖမယ္ဆိုတဲ့သေဘာပဲ။ မျဖစ္ေသးပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က မေမးတက္ဘူးဗ်..။တစ္ကယ္ေမးရင္လည္း ေပါက္က၇ေတြေမးရင္..ေဗဒင္ဆရာပဲ စိတ္ညစ္မွာ.. ဆက္ၾကည့္ဦးမွပဲ..။

          ေတြ႔ျပန္ၿပီ..။ ဘာတဲ့..။

          ဆရာ..တားေရာ့

        သင့္ကံၾကမၼာကို ဖတ္ႏိုင္ရန္ တားေရာ့ျဖင့္သာ ေဟာသည္။

          မဆိုးဘူး။ တားေရာ့ေတာ့ စိတ္၀င္စားတယ္။ ၀င္ေမးၾကည့္ဦးမွပဲ..။ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနတာကို သူဆိုရင္ နားလည္ ႏိုင္မယ္ထင္တယ္..။

           ေဟာခန္းထဲေရာက္ေတာ့  ကၽြန္ေတာ္က..

          "ဆရာ တားေရာ့ ရွိပါသလား"

          ပိန္ပိန္ပါးပါးႏွင့္ လူတစ္ေယာက္ စာအုပ္ပံုၾကားက ထြက္လာပါသည္။ ၿပီးမွ..

          "ဟုတ္ကဲ့..ကၽြန္ေတာ္ပါ။ ေဗဒင္ေမးမလို႕လား။ထိုင္ပါ"

          ဆိုၿပီး သူ႔ေရွ႕က ခံုေလးေရွ႕မွာ ေနရာေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီး ..ေျပာလိုက္မိပါတယ္။

          " ေၾသာ္..ဆရာက ၀ိမုတၱိရသ စာအုပ္ကို ဖတ္ေနတာလား။ "   (၀ိမုတၱိရသ=လြတ္ေျမာက္ျခင္းအရသာ ေရးသူ-ဦးေသာ္ဇင္ )

          သူဖတ္ေနေသာ စာအုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မသိပါ။ ပါးစပ္မွ လြတ္ကနဲထြက္သြားျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထားခဲ့ေသာ သူ႔စာအုပ္ကို မျမင္ဘဲ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္ေတာ့ သူအံ့့ၾသသြားပံုရပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ သူ႔ခါးၾကားတြင္ညွပ္ ထားေသာ ဖုန္းက အသံမည္လာပါသည္။

          "ဆရာ ကေတာ္ဆီက ဖုန္းထင္တယ္။ သတိရလို႔ဆက္တာေတာ့ မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ တစ္ခုခု ပူဆာမလို႔ ထင္တယ္"

          ကၽြန္ေတာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး အျပင္ထြက္ၿပီး ဖုန္းေျပာေနပါသည္။ တေအာင့္ေနေတာ့ ျပန္၀င္လာပါသည္။ ထိုင္ၿပီး မွ ကၽြန္ေတာ့္ကို…

" ခင္ဗ်ားက ေဗဒင္ေမးမလို႔လာတာလား။ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးဆီကမွန္းဘယ္လိုသိတာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ပူဆာမယ္လို႔ ေရာ ဘယ္လို သိေနတာလဲ။"

          " ကၽြန္ေတာ္ေမးခ်င္တာလည္း အဲ့ဒါပဲဆရာ။ "

          ဟု ေျပာလိုက္ပါသည္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ဆရာက

          "ခင္ဗ်ား ဇာတာကိုတြက္ဖို႔ ေမြးသကၠရာဇ္ေျပာပါ"

          "ကၽြန္ေတာ္က သိုက္ဖြား ၊ ၅ခုၾကြင္း စေနသားပါ။အေနာက္တိုင္းအလိုအရေတာ့ Gemini ရာသီခြင္မွာ

ေမြးတာပါ။"

          သူက ခ်ေရးေနပါသည္။ ဆရာဇာတာစစ္ေနစဥ္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ္က.

          "ကၽြန္ေတာ္က ေရွ႕ျဖစ္ေနာက္ျဖစ္ေတြ မသိခ်င္ပါဘူးဆရာ..။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ထူးျခားျဖစ္စဥ္တစ္ခုကို ဘာေၾကာင့္ျဖစ္ေနတာလဲ သိခ်င္လို႔ပါ။ ၿပီးေတာ့ အေဆာင္ေတြ..ယၾတာေတြေခ်လိုက္ရင္ ေပ်ာက္သြားမလား သိခ်င္လို႔ပါ။"

          ဆရာ တားေရာ့က နားမလည္သလို ၾကည့္ေနပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္..

          "ေၾသာ္..ဆရာက ဗိုက္ေအာင့္ေနတာလား။ သြားပါဆရာ..သြားပါ။ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနပါ့မယ္။ရပါတယ္။ "

          ဆရာလည္း မ်က္ႏွာႀကီးရႈံ႕မဲ့ၿပီး ေနာက္ထဲသို႔ ၀င္သြားပါသည္။ ျပန္ထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အံ့ၾသတႀကီး ပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ ေျပာပါေတာ့သည္။

          "မင္း..မင္း..ဘာျဖစ္လို႔ ငါ့စိတ္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို သိသိေနတာလဲ"

          ကၽြန္ေတာ္လည္း စိတ္ေမာေသာအသံျဖင့္ ….

          "ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့ကို ေမးခ်င္တာလည္း အဲ့ဒါပါပဲ ဆရာရယ္.."

          "ဘာ"

          "ဟုတ္ပါတယ္..ဆရာ။ ဘယ္လိုေတြ ျဖစ္ေနလဲမသိပါဘူးဆရာရယ္။ကၽြန္ေတာ့္အနားက လူေတြရဲ႕

 စိတ္ခံစားခ်က္ကိုအလိုအေလွ်ာက္ သိသိေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္ပါ ျဖစ္ျဖစ္ေနတာ။အဲ့ဒါ ဘာေၾကာင့္

 ျဖစ္ရတာလဲ သိခ်င္လို႔ပါ။"

ဆရာ တားေရာ့ က ကၽြန္ေတာ့္ကို မသကၤာသလို ၾကည့္ေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပ်ာပ်ာသလဲ..

"မဟုတ္ဘူး ဆရာ..မဟုတ္ဘူး။ ဆရာ့ကို ပညာလာစမ္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ရိုးရိုးသားသား သိခ်င္လို႔

လာေမးတာပါ။ တစ္ကယ္ပါ။ ယံုပါဆရာ။"

ဆရာက ၀ုန္းကနဲ႔ ထရပ္လိုက္ပါသည္။ကၽြန္ေတာ္လည္း ျမန္ျမန္ ျပန္ျငင္းလိုက္ပါသည္။

"ကၽြန္ေတာ္ အထက္ကလာတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပညာသည္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။"

ကၽြန္ေတာ္ ထပ္သိလိုက္ျပန္ပါသည္။

"ဟာ..ဆရာ .။ မဟုတ္ပါဘူးဆရာရယ္..။ အဲ့ဒါ ပိုဆိုးတယ္။ လံုး၀ မဟုတ္ဘူး"

ဆရာ တားေရာ့မ်က္ႏွာ ၿပံဳးလာပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၀မ္းသာအားရၾကည့္ၿပီး …

"ဒါကေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္..ဆရာရယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ပညာေတြျမင့္တင္ေပးဖို႔ေရာက္လာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ထူးပါ။ ၾကြပါ  ဆရာ..ဒီဘက္ကိုၾကြပါ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာေလ ဘုရားရွိခိုးတိုင္း ပဌာန္းဆက္ရွိတဲ့ ပညာသည္ေတြက ပညာရပ္ထူး ေတြ သင္ေပးဖို႔ ဆုေတာင္းေနတာပါ။ အခုမွပဲ ျပည့္ေတာ့တယ္။"

ဟာ..သြားၿပီ..မွားျပန္ၿပီ။ ဘယ္လိုရွင္းျပရမွန္မသိေတာ့ဘူး။ ကြိဳင္ဘဲဗ်ာ..။

"ၾကြပါ ဆရာ..ဘုရားခန္းကို ၾကြပါ။"

မဟုတ္ဘူး ဟု တြင္တြင္ျငင္းေနရင္း..ကၽြန္ေတာ္လည္း အျပင္သို႔ ျပန္ေျပးထြက္ခဲ့ပါသည္။ ဆရာ တားေရာ့ ကေတာ့ ဖိနပ္ေတာင္ မပါဘဲ အတင္းႀကီးကို လိုက္ေခၚေနပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္မွာလည္း ဒုကၡပါပဲ..။ အေဖာ္ေတြေတာင္ ဘယ္ေတာ့လာမလဲ မသိပါဘူး။ သူကလာရင္ အေဖာ္ေတြ ပါတက္လြန္းလို႔ ေလ..။

ဟူး ကနဲ သက္ျပင္း ကိုသာ ခ်လိုက္မိပါသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း ကယ္ေတာ္မူပါ အရပ္ကတို႔ ဟု ေအာ္ခ်င္ေန ပါသည္။ ထိုသို႔ထြက္လာရင္း လမ္းတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွ လိုက္လာရင္း ပခံုးကို လွမ္းဆြဲလိုက္ေသာ လူတစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္ ရပါသည္။ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေျပာလိုက္ပါသည္။

"ေက်ာ္စြာ..မနက္ကတည္းက ငါ့ကို ရွာေနတာမလား။"

ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေျပာလိုက္မိပါသည္။ ေက်ာ္စြာကေတာ့ အံ့ၾသေနဟန္ျဖင့္ ..

"မင္း ဘယ္လို သိေနတာလဲ။"

"မင္း ခ်မ္းၿငိမ္းနဲ႔ေတြ႕ၿပီးသြားၿပီ မဟုတ္လား။"

"ဒီဘက္မွာ ရွိႏိုင္တယ္လို႔ မင္းကို ေျပာလိုက္တယ္ေလ.."

အဲ့ဒါေတြေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ေတြ ညစ္ညစ္ေနတာ..။ ေျပာျပရင္လည္း ဘယ္သူမွ ယံုမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ယံုတာ မဟုတ္ဘူး။ သူဘာလိုခ်င္လို႔ လိုက္ရွာေနတာလဲ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္

"ေရာ့ မင္းလိုခ်င္တဲ့ စာမူ။ ျပန္ေတာ့"

          ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ရဲ႕ လူသားမဆန္မႈေတြကို ကၽြန္ေတာ္ စတင္ စိတ္ညစ္လာပါသည္။ ဒီျပနာေတြရဲ႕ အစ ကေတာ့ နတ္သမီးေၾကာင့္ပါ..။ ဟုတ္ပါတယ္..။အျပင္မွာ ေတြ႕ဘူး ျမင္ဘူးရန္ မလြယ္တဲ့ နတ္သမီးကို ေတြ႕လိုက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း အခုလို ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ ျဖစ္လာေစေတာ့တာပါပဲ..။


နတ္သမီး အေယာင္ေဆာင္ထားေသာ ထိပ္ထား ႏွင့္ နတ္သမီး အေယာင္ေဆာင္ထားေသာ နတ္သမီး

အခန္း(၁)

ေလာကမွာ အထားအသို ကလည္း

အေရးႀကီးတယ္..။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘယ္မွာထားသင့္သလဲ

ဆိုတာကိုလည္း စဥ္းစားထားရမယ္။

 

သိုးေက်ာင္းသားက ၀ံပုေလြ ကိုေမြးခ်င္လို႔ မရႏိုင္ဘူး…။ အျပစ္မဲ့ၿပီး ခ်စ္စရာေကာင္းတာ မွန္ေပမယ့္ သိုးေတြ ၾကားထဲမွာ ၀ံပုေလြရဲ႕သားကို မထားသင့္ဘူး။

က်ေနာ္ ဒီေနရာကို စေရာက္ေတာ့ ညေနဆည္းဆာေလးမွာပါပဲ..။ ညေနခင္းရဲ႕ ရသကို ကၽြန္ေတာ္ႀကိဳက္ တယ္ ။ ခံစားရတဲ့ ရသဟာလည္း လြင္လြင္ေလးနဲ႔..ခ်ိဳလဲ့ေျပျပစ္တဲ့ ေလျပည္ညင္းေလးကိုလည္း ခံစားသိရွိမိ တယ္။ ေနာက္ၿပီး တစ္ကိုယ္စာ စိုယံုေလးရြာခ်ထားတဲ့မိုးကလည္း ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ တိတ္ေနၿပီ..။

ၿမိဳ႔ေတာ္ႀကီးရဲ႕ မြတ္က်ပ္မႈေတြ..ဆူညံသံေတြ..ဖုန္မႈန္႔ေတြ..ကင္းေ၀းတဲ့ေနရာေလးေပါ့..။ စီးလာတဲ့ စက္ဘီး ေလးကိုေဒါက္ေထာက္ၿပီး လမ္းေဘးအုတ္ခံုေပၚမွာ ထိုင္လိုက္တယ္။ လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ စိုက္ပ်ိဳးလက္စ …. အစိမ္းေရာင္ စပါးခင္းေတြ..ဆက္ေက်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္..ဟိုးအေ၀းက ညီညီညာညာ အဆင့္ျမင့္ အိမ္ယာႀကီးတစ္ခု ..မႈိင္းျပျပသာ ျမင္ေနရတာပါ..။

အနည္းငယ္ေနာက္က်ေနေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ ပုဇြန္ဆီေရာင္ေတာင္ေပ်ာက္ေနၿပီး ညိဳပ်ပ်ေရာင္ ေပါက္ ေနၿပီ။ အညိဳေရာင္ကို ကၽြန္ေတာ္သေဘာက်တယ္..။ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္အယူအဆအရေတာကမၻာဦးေန႔ရဲ႕ ပထမဆံုး ဆည္းဆာေရာင္ တဲ့..။

သိပ္ေတာ့လည္း မသိခ်င္ပါဘူး။

မြန္းက်ပ္ရႈတ္ေထြးတဲ့ ၿမိဳ႕ျပလူေနရပ္ကြက္ထဲကေန ကၽြန္ေတာ္ဒီကို မၾကာခဏလာေလ့ရွိတယ္..။ ရာသီဥတု ကလည္း အဆင္ေျပတယ္..အခ်ိန္လည္းရတယ္ဆိုရင္..ဒီဘက္ကို တစ္ေယာက္တည္းလာတယ္..။အေဖာ္ေတြလည္း သိပ္မေခၚခ်င္ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သာယာမႈေပးႏိုင္သူေတြထဲမွာ သိပ္မပါတဲ့သူေတြေပါ့..။ထားလိုက္ပါ.. အဲ့ဒါေတြ..။

ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ့္ဆီကိုမွ တည့္တည့္လာတဲ့ ျပနာေတြအေၾကာင္းပါ။

ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္သာယာေနတုန္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီကို တည့္တည့္ေျပးလာတဲ့ ေဘာလံုးတစ္လံုးကို ရိပ္ကနဲ ျမင္လိုက္ေတာ့ လွမ္းေရွာင္လိုက္ပါတယ္။ မလြတ္ေတာ့မွန္းသိသြားေတာ့ ပုတ္ထုတ္လိုက္ပါတယ္..။ က်သြားတာက တစ္ဖက္က ေျမာင္းထဲကို…

ေဘာကန္ေနတဲ့လူႀကီးေတြ ေျပးလာၿပီ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေဘာလံုးျပန္ေကာက္ခိုင္းတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္က မေကာက္ေပးႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာေတာ့ သိပ္မေက်နပ္ၾကဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ရန္ေစာင္ခ်င္ေနတဲ့ ပံုစံေတြနဲ႔..။ မင္းေၾကာင့္က်သြားတာလို႔လည္း ေျပာတဲ့သူက ေျပာၾကတယ္..။

ကၽြန္ေတာ္ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ စကားေတြ အမ်ားႀကီးမေျပာခ်င္လို႔ စက္ဘီးကို ေဒါက္ျပန္ျဖဳတ္ၿပီး လွည္ထြက္ လိုက္တယ္..။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စက္ဘီးကို လွမ္းဆြဲထားတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူတို႔ထဲက တစ္ေယာက္က တားခ်ိန္နဲ႔တိုက္ဆိုင္သြားၿပီး စက္ဘီးကို လြတ္ေပးလိုက္တယ္။

ေကာက္တဲ့သူကလည္းေဘာလံုးကို ေကာက္ၿပီးသြားပါၿပီ..။ ဘာကိုမေက်နပ္မွန္းမသိတဲ့သူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ပါးစပ္ထဲမွာလွ်ာကို ေဗ်ာက္အိုးလိုလုပ္ေဖာက္ရင္း က်န္ရစ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘက္ကေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆး ပါပဲ..။

တစ္ကယ္ေတာ့ဘယ္ပစၥည္းကို ဘယ္မွာထားရမလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္က သိပါတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ သူတို႔ဟာ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထားအသိုဖြဲ႕စည္းမႈ အတက္ပညာကို မတက္ေသးပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလိုေတြ လာေျပာေနတာေပါ့..။

 

အခန္း (၂)

          ဒီေန႔ေတာ့ ၇ြာေဆာ္ရယ္..ဂဏန္းရယ္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အတူပါလာပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ ူးသမွ်လိုက္႐ူးၾကမလို႔ပါ။ သြားတာကေတာ့ အရင္ေန႔ကေနရာကို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ေနရာကိုပါ..။

          လမ္းမွာတင္ရွိေနတုန္း ဂဏန္းက က်ေနာ့္ကို ေမးပါတယ္..။

          "ရန္ႏိုင္..မင္းဟို႔ေန႔က ေနရာကိုသြားဦးမလား" တဲ့..။

          "လမ္းတစ္လမ္းကိုေရာက္ဖို႔က လမ္းတစ္လမ္းတည္းရွိတာမဟုတ္ဘူး ဂဏန္း။ လမ္းေပါင္းမ်ားစြာရွိတယ္.။ ေလွ်ာက္တက္ဖို႔ပဲလိုတယ္။ ေနာက္ထပ္လမ္းတစ္လမ္း မရွိဘူးလို႔ ထင္ရင္..လမ္းအသစ္ ေဖာက္ႏိုင္ရမယ္ေလ"

          ဂဏန္းကေတာ့ နားလည္ပံုမရပါဘူး..။ ရြာေဆာ္ကေတာ့ ရယ္ေနပါတယ္..။ ဂဏန္းကိုလည္း လွ်ာရွည္ တဲ့ေကာင္ ခံလိုက္လို႔လည္း ေျပာလိုက္ပါတယ္..။

          ကၽြန္ေတာ္ေတြးေနတာက အခုလို ေမွာင္ရီပ်ိဳးေနတဲ့ ညေနခင္းတစ္ခုဟာ ခြဲခြာဖို႔ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ေကာင္းကင္မွာ ငွက္ကေလးေတြကလည္း အိပ္တန္းျပန္ၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း လင္းတပို႔ပို႔ ေမွာင္တရီရီနဲ႔ မပီ ၀ိုးတ၀ါးႀကီး။ ဆည္းဆာေရာင္ရဲ႔ လြမ္းစရာေကာင္းမႈကို ဘယ္ Technicolor ကမွ မယွဥ္ႏိုင္ဘူး။

          ေျပာလိုက္မိတယ္ ထင္တယ္..။

          "အဲ့ဒီလိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ခြဲရေတာ့မယ့္ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ လမ္းကေလးတစ္လမ္းမွာ ေခါင္းငံု႔ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ လာရတာ ဘယ္ေလာက္ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းမလဲ"

          ကၽြန္ေတာ့ စကားဆံုးသြားေတာ့ အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနတယ္..။ သူတို႔ကေကာ ဘာကိုလြမ္းေနတာလဲ။ သူတို႔ေကာ ဘယ္သူ႔ကို  ခြဲခဲ့ရဖူးလဲ။

          မာယာေတြ ရစ္သိုင္းလြမ္းခ်ံဳထားတဲ့ ေလာကဓံတရားႀကီးထဲမွာ ဘယ္လူသားမွ  ဒဏ္ရာမကင္းပါခဲ့ဘူး။ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ခြဲခြာျခင္းေတြလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။

          ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားေနတာက ဘူတာရံုတစ္ရံု ေအာက္ကိုပါ။ စကားကို ဆက္ေျပာလိုက္ပါသည္။

          "အခုလို ဘူတာရံုတစ္ရံု ရဲ႕ ညဘက္မွာေပါ့ကြာ ။ဒီလို အခ်ိန္မ်ိဳးပဲ ဆိုပါစို႔ ။လူကလည္း အခုလို မစည္ကား ဘူးကြာ။ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စပဲရွိတယ္။ အဲ့ဒီလို ဘူတာရံုထဲမွာ ခြဲရေတာ့မယ့္ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဥိး ရွိေနတယ္ ဆိုၾကပါေတာ့"…။

          စကားကိုခဏနားလိုက္ပ ါသည္။ ေမာလာလို႔ပါ..။ ေျပာေနရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေမာေနပါသည္။ ၿပီးမွ…

          "တစ္ေယာက္က ျပန္ရေတာ့မယ္။ တစ္ေယာက္က က်န္ေနရစ္ခဲ့မယ္။ ဘ၀မွာ ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ ဆိုတာလည္း မသိရေသးဘူး။ မၾကာေသးခင္ကမွ ရွိေနတဲ့ သူ႔ အေဖာ္ေလး ..အခုမရွိေတာ့ဘူး။ အျပန္လမ္းကို သူတစ္ေယာက္တည္း ျပန္ရေတာ့မယ္။"

          ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ပါ..။ သက္ျပင္းၾကမ္းၾကမ္းကိုသာ ခ်လိုက္မိပါသည္။ ရြာေဆာ္ႏွင့္ ဂဏန္း ႏွစ္ေယာက္ စလံုး အေတြးကိုယ္စီ ႏွင့္ ၿငိမ္သက္သြားပါသည္။ သံုးေယာက္စလံုး စကားသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားပါေတာ့သည္။ အားလံုးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဆြတ္ပ်ံစိတ္ကေလးႏွင့္ လြမ္းသြားၾကပါသည္။

          ခရီးသည္ေတြကေတာ့ တက္လိုက္ၾက..ဆင္းလိုက္ၾက နဲ႔ပါ..။

          ခဏၾကာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ ျပန္လာၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကအားေနရင္ အဲ့ဒီလို ဘူတာရံုမွာလည္း သြားထိုင္ တက္ပါတယ္..။ စိတ္ကူးေတြ အိုင္ဒီယာေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕အက်င့္လို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ဂဏန္းနဲ႔ ရြာေဆာ္ကေတာ့ ဘာမွ မေ၀ဖန္ၾကပါဘူး။

          ကၽြန္ေတာ္လည္း မၾကာခဏ ဦးေႏွာက္ေတြ ေမာင္းေညာင္းလာရင္ စိတ္သက္သာရာရဖို႔အတြက္ ရုပ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ေအးခ်မ္းမႈ ႏွင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေအးခ်မ္းမႈကို ရွာေလ့ရွိပါတယ္..။ အခုလိုေနရာေတြကို လာရတာ ကၽြန္ေတာ္ ေအးခ်မ္း ပါတယ္ ။

          အျပန္က်ေတာ့ ေကာင္မေလးနာမည္က ဘယ္သူတုန္းလို႔ ရြာေဆာ္ကေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးေနမိ ပါတယ္။ ဟိုးတုန္းက အရိပ္ေလးကိုလည္း ျပန္ျမင္ေယာင္ေနမိပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက အသံထြက္မလာေတာ့ ပခံုးကို ပုတ္ၿပီး ေမးျပန္ပါတယ္။ လြတ္ကနဲ ခုန္ေပါက္ထြက္သြားပါသည္။

          "Angel "

          ဟမ္

          မၾကားမိဘူးထင္ပါရဲ႕။ထပ္ေျပာလိုက္ပါသည္။  နတ္သမီး လို႔ေလ..။

          ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ေတာ့ ေတြ႕ၿပီးပါၿပီ။ သတိတရနဲ႔ ေျပာျပမိေတာ့ ရြာေဆာ္နဲ႔ ဂဏန္းက ရယ္ၾကပါသည္။ ၿပီးမွ…

          "ထပ္ေတြ႔ၾကဦးမွာလား။မင္းတို႔ဟာကလည္း သေရပြဲႀကီး"

          ကၽြန္ေတာ္လည္း ေတြေ၀ေနပါသည္။ ၿပီးမွ တစ္လံုးခ်င္းေျပာလိုက္ပါသည္။

"ကံၾကမၼာ ဒိုင္လူႀကီးဆီမွာ အခ်ိန္ပို ထပ္ေတာင္းၿပီး လိုက္သြားရဦးမွာေပါ့ကြာ.."

 

 

အခန္း (၃)

          ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ေတြ မႈိင္း၀င္ေနပါသည္။ ဘာကိုမွ ေ၀ခြဲလို႔မရပါ။ ကၽြန္ေတာ္ တုန္ယင္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ သိေနပါသည္။ ညေနခင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္လြမ္းတက္ေနတာၾကာပါၿပီ..။

          လြမ္းတယ္…နတ္သမီးရယ္..။

          ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးစြာ ခြဲခြာခဲ့ရတဲ့ မိန္းမပ်ိဳ..။ မေမ့ႏိုင္ဘူး..။ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ ထဲမွာ တအိအိ ၿပိဳဆင္းေနတယ္..။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ၿပီးဆံုးသြားရေတာ့မွာလား။

          လေရာင္းပါးပါးေလးေအာက္က အုတ္ခံုေလးက ေဆြးေျမ႕ေၾကကြဲဖြယ္ရာ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္..။ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။ နတ္သမီးကိုမ်ား ေတြ႕ေလမလား..။ စိတ္ကူးထဲကနတ္သမီးဟာ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ၿပီးဆံုးရေတာ့မွာ လား။ တစ္ေယာက္ေယာက္လာၿပီး ေျဖေပးေစခ်င္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ မရွင္းတက္ေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္..။

          နတ္သမီးဟာ..ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တစ္ကယ္ရွိေနတာပါ..။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေရးေန.. ေတြးေနခ်ိန္ေတြဟာ..သူနဲ႔အတူရွိေနခ်ိန္ေတြေပါ့.။ တစ္ေယာက္တည္း တိုးတိုးေရရြတ္မိတယ္…။

          "နတ္သမီးေရ.."

          "ထိပ္ထားေရ.."

          မႏၱေလးက က်ံဴးႀကီးရွိေနသမွ်..ကၽြန္ေတာ့္ရင္မွာ အႏုပညာဓါတ္ေတြ ရွိေနသမွ် ..ကၽြန္္ေတာ္..သူ႔ကို ခ်စ္ေန သမွ်..ကာလပတ္လံုး…

          သူ ကံအဆင့္ဆင့္မွာ ျမင့္သည္ထက္ ျမင့္လာပါလိမ့္မယ္။ ေပ်ာ္ရြင္ခ်မ္းေျမ႕ေနပါလိမ့္မယ္..။

          သူတင္မကပါဘူး။ သူနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္..သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြပါ..ခ်မ္းေျမ႕ေနပါလိမ့္မယ္။ အမ်ားႀကီး မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေပမယ့္..သူနဲ႔သူပတ္၀န္းက်င္အတြက္.. ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိသမွ် အတက္ပညာေတြ..စိတ္ စြမ္းအားေတြ..အားလံုးအသံုးခ်ၿပီး ..နတ္သမီးကို ခ်စ္ေနပါ့မယ္။

          ထိပ္ထားကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ သူတင္မကပါဘူး..။ သူပတ္၀န္းက်င္ကိုပါ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တက္ေနပါၿပီ။

          ခ်စ္သူ…ခ်စ္ေနရေသာသူ..။

          နတ္သမီးကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တယ္..။

          ဘာေတြျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္၊ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္မယ္။ ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔အတြက္ ေမွာ္ဆရာ..တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္..သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစား ေနတာက..သူဟာ နတ္သမီး..နတ္သမီးဟာသူ  ျဖစ္လာႏိုင္သလား..။

          အတူတူလား..။ တကြဲတျပားလား…။ တစ္ဦးစီလား…..တစ္ေယာက္တည္းလား..။ ဒီအေၾကာင္းေတြ ေတြးမိရင္.. ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဟာ့ဒစ္တစ္လံုးကို ဘာမွျပန္မယူဘဲ ေဖာ္မက္ခ်လိုက္သလို ခံစားေနရတယ္။ ဘာမွ မပိုင္ဘူး..။


အခန္း(၄)

          "ရန္ႏိုင္"

          "ဟင္"

`        "မင္းကဗ်ာထဲက ေကာင္မေလးကို သတိရေနတာလား"

          "အင္း"

          "နတ္သမီးဟာ အဲ့ဒီေကာင္မေလး တစ္ကယ္ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးလား"

          ထိတ္လန္႔တုန္လွဳပ္စြာ ေျပာလိုက္မိတယ္။

          "ဘယ္သူေျပာႏိုင္မွာလဲ"

          ဟုတ္ပါရဲ႕။ ဘယ္သူကေျပာႏိုင္မွာလဲ..။ ဒီဘ၀မွာ ဆံုဆည္းခြင့္မွ ရွိပါ့ဦးမလား။ မဆံုႏိုင္ေသာ နကၡတ္ေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခရီးတစ္ခုကို သြားေနတာလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ဆံုဆည္းရမွာလား..။

          "နတ္သမီး..ရယ္"

          သူ႔ရဲ႕မ်က္၀န္း၊သူရဲ႕အၿပံဳး၊သူရဲ႕ အေျပာေတြ..ၿပီးေတာ့ ခ်ိဳလြင္ႏူးညံ့တဲ့ စကားသံေလးေတြ..။ အဲ့ဒါေတြ အားလံုးက….ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္းကင္ကို အုပ္မိုးေနေလရဲ႕။

          သူဟာ…ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕နတ္သမီးလား။ ဒါမွမဟုတ္..နတ္သမီးအေရၿခံဳထားတဲ့ တစ္ပါးသူတစ္ေယာက္လား။ ဒါမွမဟုတ္…နတ္သမီးအေရၿခံဳထားတဲ့ နတ္သမီးတစ္ေယာက္လား..။

          တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့လည္း အသိရခက္တ့ဲ ေလာကရယ္..အသိရခက္တဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ရယ္.. အသိရ ခက္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရယ္..။

          အားလံုးကို…ေမ့ထားလိုက္ခ်င္တယ္..။

         

ဘာဆိုဘာမွ မသိေတာ့တဲ့ ဘ၀ကို ျပန္သြားခ်င္ေနတယ္။ သြားခြင့္သာ ရခဲ့ရင္ ထိပ္ထားကို ေမ့လို႔ရႏိုင္မလား..။

          "ရန္ႏိုင္"

          "ဟင္"

          "ျပန္ၾကရေအာင္"

          တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ကေလး ျပန္လာခဲ့တယ္..။ အိမ္နားေရာက္ကာနီးမွ…"ဒတၱ" ရဲ႕ ကဗ်ာစာသား တစ္ပိုဒ္ကို ေအာ္ပစ္လိုက္တယ္..။

          "အားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ရရင္ေတာင္မွ

သတိရျခင္းကို ငါ ပိုင္တယ္"

ေ၀ဖန္အႀကံေပးစာမ်ားကို ေမွ်ာ္လင့္လွ်က္…

နန္းညြန္႔ဦး

Email: nnophoto@gmail.com

 

အဆိုပါ ဇာတ္လမ္းေလးကို မိတ္ေဆြ..သင္သာဆိုလွ်င္…

          (၁) စိတ္ကူးယဥ္ထားၿပီးေရးသားထားျခင္းျဖစ္သည္။

          (၂) ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခုကို အေျခတည္ၿပီး ေရးသားထားျခင္းျဖစ္သည္။

အဆို ႏွစ္ခု တင္သြင္းခဲ့ရင္..ဘာကိုေရြးခ်ယ္မည္နည္း။ ရဲရဲေတြးၿပီး အမွား၊အမွန္ျခစ္ေပးစမ္းပါ။ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ Email: nnophoto@gmail.com ထဲကို ပို႔ေပးေစလိုပါတယ္..။


**ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ျမဴႏွင္းေ၀ေသာ ညမ်ား**

(၁)
ရႏိုင္မယ္ဆိုရင္..ႏွင္းဆီေရာင္ ၀တ္ရံုတစ္ခုနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ့္
ရုပ္အေလာင္းကို လႊမ္းအုပ္ေပးပါ..။ အ၀ါညီးညီး လြင္ျပင္ တစ္ခုရဲ႔
ေလထန္ေလရိုင္းေတြၾကားမွာ လူေသတစ္ေယာက္ကို သူ႔ကံအေလွ်ာက္ ထားခဲ့ပါ။
ဟိုးအေ၀းမွာ ျမဴေ၀မႈိုင္းျပလို႔ အရာရာ "ကေ၀"ဆန္ေအာင္လွေနရင္ေတာင္
ကၽြန္ေတာ္နာခံယူရမွာက ဓမၼေတး တစ္ပိုင္းတစ္စရယ္ပါ..။
(ခ်စ္မိသူဆိုတာ..ေလာကမွာ စစ္အရႈံးဆံုးသူပါ မသီတာ။ ခ်စ္မိၿပီဆိုကတည္းက
အဲ့ဒီ ႏွလံုးသားဟာ တယုတယ ႏွင့္ ေသမိန္႔ က်သြားခဲ့ပါၿပီ။ ဦးပုညရဲ႔
လကၤာထဲကလို တရားေ၀ခြဲရင္း စကားေတြအလဲလဲျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဒီေကာင္ကေတာ့
စကၠဴမင္မ်ဥ္းေအာက္ မွာ လူမိုက္အျဖစ္ စာရင္းေပါက္သြားပါၿပီ)
ထားခဲ့ပါ မသီတာ….
သြားလိုရာ သြားပါေတာ့
ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ ၀င့္ေ၀ေနၿပီလား….။
ပင္လယ္မွာလည္း ေဗဒါေတြေမ်ာလိုရာ ေမ်ာရင္း ဆက္ပြင့္ၾကဦးမွာပါ..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ..
ဘံုအဆင့္ဆင့္မွာ စံရင္း
(မသီတာတစ္ေယာက္) ကံအဆင့္ဆင့္မွာျမင့္သည္ထက္ျမင့္ပါေစ။
ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းေနမယ္..။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္လကြယ္ညေတြကေတာ့
၀ိုး၀ါး
ေမွာင္ရီ
လြမ္းဆြတ္ေနၾကရဦးမွာပါ…။
ကံတရားဆိုတာ ဒါလားဟင္။ ရွိပါေစ ၊ ရွိပါေစေတာ့ မသီတာရယ္။
(၂)
မိုးမႈန္ေတြ တုန္ခါေ၀့ယိုင္က်ေနတဲ့ ခတၱာပြင့္တို႔ရဲ႔ လတစ္လမွာ မသီတာကို
ကၽြန္ေတာ္စေတြ႔ခဲ့တာပါ….။
အဲ့ဒီအခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ရဲ႔ အိပ္မက္ေတြထဲမွာ မသီတာ ဆိုတဲံ
ဆံပင္ရွည္ရွည္ေကာင္မေလးက လင္းသန္႔ ေတာက္ပလာခဲ့တာပါပဲ။
မသီတာကို ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္ မသီတာရယ္..။
သူမ်ားတကာေတြ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ..မသီတာရဲ႔
မ်က္ေတာင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္သေလာက္ေတာင္ ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္က အဲ့ဒီလို အရူးအမူးေပါ့…။
အႏုပညာရယ္….
မသီတာရယ္……ကို
ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ခ်စ္တာပဲ။
တစ္ခါတစ္ခါ ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ပံုေဖာ္စဥ္းစားရင္..ဆူးစူးေနတဲ႔
ဆပ္ျပာပူေဖာင္းကေလးကိုပဲ ျမင္ေယာင္မိ ျပန္ရဲ႔။ အဲ့ဒီလို ခတၱာခါးခါးေတြကို
ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားတင္ခ့ဲမိတယ္ ထင္တယ္။
ကၽြန္ေတာ္က ကံဆိုးတက္တဲ့ေကာင္ပါ မသီတာရယ္..။
ကၽြန္ေတာ္က မသီတာလို႔ တိတ္တိတ္က်ိတ္ေခၚေပမယ့္ မသီတာရဲ႔ နာမည္ကေတာ့ မသီတာ
ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး။ (ရွင္းပါတယ္ေနာ္)
မသီတာရဲ႔ နာမည္က စာ (၃) လံုးရွိၿပီး (ေသာၾကာ) နံနဲ႔ စပါတယ္။
အဲ့ဒီနာမည္ကိုလည္း သဲေျမဖံုဖံုမွာ မႈံေနေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနတဲ့ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္ေလးဟာ မိုးမႈန္ေတြ မႈိင္းညိဳေနတဲ့အခါ
ၾကည္ေအးလွပေနတက္ပါတယ္..။ မသီတာက မႏၱလးလမ္းထဲမွာ ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္
စာအုပ္ငွားေနက် "ရင္ၿငိမ္းပန္း" ဆိုတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္ေလးကို စက္ဘီးေလးနဲ႔
လာတက္တယ္..။
အဲ့ဒီ စာအုပ္ဆိုင္ေလးရဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ မထည္၀ါလွတဲ့
အရက္ဆိုင္ေလးတစ္ဆိုင္ရွိတယ္။ ရန္သူမ်ားတဲ့ ၿပိဳင္ဘက္ မ်ားတဲ့ ၊
ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႕အဆင္မေျပမႈေတြကို ဘယ္သူမွ ထုတ္ေဖာ္မေျပာတက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ
အဲ့ဒီ အရက္ဆိုင္ ေလးမွာ..မသီတာ အေၾကာင္းကို စဥ္းစားခဲ့ဖူးပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ေနေလာင္ထားတဲ့ သစ္ရြက္လို ယိမ္းထိုး ရင့္က်က္ခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။
(၃)
မသီတာလည္းၾကားဖူးမွာေပါ့။
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ဟာ ……… တကၠသိုလ္တက္ဖူးရမယ္။ စစ္တိုက္ဖူးရမယ္။
ေထာင္က်ဖူးရမယ္။ ပင္လယ္ခရီးထြက္ဖူးရမယ္ ဆိုတာေတြေလ..။
ခု ကၽြန္ေတာ့္အသက္ (၃၀) မွာအဲ့ဒါေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီးပါၿပီ။
အဲ့ဒီလို အေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေမြ႕ထံုလြန္ေျမာက္ၿပီးကာမွ မသီတာကို
ဒီေလာက္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးရတာ ဘာေၾကာင့္ ပါလဲ…။
ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္လည္း
ေမးရင္း ၊ေျဖရင္း
ထပ္ေမးရင္း ထပ္ေျဖရင္း
မသဲကြဲခဲ့ပါဘူး မသီတာရယ္…။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ မသီတာကို ရင္ထဲစြဲေအာင္ ခ်စ္ခဲ့တယ္။
မသီတာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ စိတ္ကူးေတြလည္း
ယဥ္ခဲ့ဖူးတယ္။စိတ္ကူးေတြလည္း ရိုင္းခဲ့ ဖူး တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ စိတ္ကူးဟာ
စိတ္ကူးအျဖစ္နဲ႔ပဲ လြင့္ျပယ္ခဲ့ပါတယ္..။
မသီတာ အတြက္ ကဗ်ာေတြ အမ်ားႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ေရးခဲ့တယ္။ မသီတာကိုလည္း ေပးဖတ္ခ်င္တယ္။
(တစ္ခ်က္ေလာက္ ေငးၾကည့္မိရင္းက အၿငိၿငိအယွက္ယွက္နဲ႔ ခ်စ္ျမတ္
လြမ္းဆြတ္ခဲ့ရတာပါ..။ ပန္းေတာင္ခါးပန္းမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္
လြင္လြင္ေဆာကစားေနတဲ့ နတ္သမီးေလးကို လယ္ကြင္းထဲကေန ေငးၾကည့္ေနခဲ့ရတဲ့
စပါးပင္ေလးလို ကၽြန္ေတာ္က မသီတာ ကို ေငးၾကည့္ေနခဲ့ရတာပါ။ ဒါ့ထက္ ဘာမွ
မပိုခဲ့ပါဘူး မသီတာရယ္..)
(၄)
အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႔ ၿမိဳ႕သစ္ေလးမွာ ေလၾကမ္းေတြ ကသီကေ၀
တိုက္ခက္လာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ မႏၱေလးလမ္းမွာ ခါတိုင္းထက္ပိုၿပီး မိုးျမဴေတြ
လင္းျပာလာတယ္။
(မသီတာကို ခ်စ္ရင္း လြမ္းရင္း၊မသီတာအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း
၊စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ၊အႏုပညာ ေလာကမွာ
သက္ျပင္းၿဖိဳင္ၿဖိဳင္ခ်ရင္း ..။မသီတာအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္း….)
(ရနံ႔ေဟာက္ပက္ ျဖစ္ေနတဲ့ စကၠဴပန္းတစ္ရြက္က ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ကို ေၾကြက်လာပါေတာ့တယ္)
မသီတာနဲ႔ မသီတာရဲ႔ ခ်စ္သူအေၾကာင္းကိုၾကားရေတာ့ နားေထာင္လက္စ စကားကို
ဆက္နားေထာင္ အမ်ားနဲ႔အတူ လိုက္လံရယ္ေမာခဲ့ရေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ
ဘာနဲ႔မွ မတူေအာင္ စူးစူး ၀ါး၀ါး နာက်င္ခဲ့ရပါတယ္)
(အဲံဒီညမွာ ကၽြန္ေတာ့္၀ိညာဥ္ဟာ မီးပံုထဲကိုအခါခါခုန္ခ် ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ဟာ
စဥ့္နီတံုးႀကီးလို လမ္းေပၚလိမ့္သြား၊ အလြမ္း ဆိုတာ… စိတ္ကိုခြဲတဲ့
ဓါးတစ္လက္ျဖစ္ေၾကာင္း ေခါင္းငံု႔ခံစား နားလည္ခဲ့)
(မသီတာရယ္..ကၽြန္ေတာ္က အၿမဲတမ္း ကံဆိုးခဲ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာ
ဖ်တ္ကနဲပြင့္တဲ့ပန္းကို စိတ္နဲ႔ေတာင္ မနမ္းလိုက္ရပါဘူး။
လြင့္လွ်မ္းေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါတယ္။ အစကတည္းက မနီးစပ္ခဲ့ၾကေပမယ့္
အခုလိုေ၀းရေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ နာက်ည္း စရာေတြက ေထြျပားလွပါတယ္။
ေတာက္ေခါက္ရတာမ်ားလို႔ လွ်ာဖ်ားမွာလည္း အသားမာေတာင္ တက္ေနပါၿပီ..)
ကၽြန္ေတာ္က သူရဲေကာင္းေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ဒါေပမယ့္ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုး
အရႈံးေတြနဲ႔ ေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အခါမွာေတာင္ ျခေသၤ့ခံ ခံၿပီးမွ
ျပန္ဆုတ္ခဲ့တဲ့ေကာင္ပါ။ အခုဆို ကၽြန္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာ ေလေပြေတြ
လဲ့လဲ့ျပာျပာ တိုက္ခက္ေနတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရြက္ကုန္ဖြင့္ၿပီး
ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီး ပြင့္လန္သြားေအာင္ တအား၀င္တိုက္ ပစ္လိုက္ခ်င္တယ္။
စိတ္ထဲမွာ ခံစားရသလာက္သာ ေလလြင့္ပစ္လိုက္ရင္..ကၽြန္ေတာ္ဟာ
မီးခိုးတစ္ပိုင္း လူတစ္ပိုင္း ျဖစ္သြားေတာ့မယ္။
(မသီတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ထားခဲ့ပါ၊မသီတာ သြားလိုရာကို သြားပါ။ ဒါေပမယ့္
တစ္မႈန္တစ္ဆစ္ေလးေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို နားလည္ေပးပါလား
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မသီတာ..)
(၅)
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အႏုပညာေလာကထဲမွာပဲ ရွိေနမယ္။
လွ်ာေပၚ ျမက္ေပါက္ရံုမကလို႔ လွ်ာေဖာက္ၿပီး အာေခါင္မွာ ကႏၱာရဆူးေတြ
ေပါက္ပေလ့ေစ၊ဒီလမ္းမွာ ဆက္ေလွ်ာက္ ေနဦးမွာပဲ။
ကၽြန္ေတာ့္ ကဗ်ာေတြ..စာေတြမွာ မသီတာအတြက္ ေၾကကြဲသစၥာေတြ ပါ၀င္ေကာင္း
ပါ၀င္ေနပါလိမ့္မယ္။ မစာနာ တက္သူေတြ ဖတ္မိရင္ ရယ္ခ်င္ရယ္ၾကဦးမွာေပါ့။
အ၀ါညီးညီး လြင္ျပင္တစ္ခုရဲ႔ ေလထန္ေလရိုင္းေတြၾကားမွာလူေသတစ္ေယာက္ကို
သူ႕ကံအေလွ်ာက္ ထားခဲ့ပါ.။
ဒီလိုနဲ႕ မိုးျမဴေတြလည္းရြာ၊
ခတၱာေတြလည္း ပြင့္ရဦးမွာပါ။
တစ္ေန႔ေတာ့ ျပန္ဆံုရင္ ဆံုၾကဦးမွာပါ မသီတာ…။
(၆)
အစကတည္းက အေဖာ္ကင္းမဲ့ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခုေတာ့ ၿမိဳ႔သစ္ေလးရဲ႕
လကြယ္ညေတြမွာ.. လမ္းတကာ ေလွ်ာက္သြားခ့ဲဖူးပါၿပီ။
(မႏၱေလးဘက္ကိုေတာ့ သိပ္မလာခ်င္ေတာ့ဘူးေပါ့)
မသီတာကို လြမ္းလြန္းမွသာ အရက္ဆိုင္အိုေလးထဲကို အေမွာင္ကပိုကရိုနဲ႔
၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုင္ေထာင့္က စားပြဲ တစ္လံုးမွာ တစ္ေယာက္တည္း
ရီေ၀တိတ္ဆိတ္ရင္း ေလာကႀကီးရဲ႕ မာယာေတးသြားကို မၾကားတစ္ခ်က္ ၾကား တစ္ခ်က္
ျဖစ္ေနတက္တယ္။
ကုန္းေခ်ာတက္တဲ့၊
၀န္တိုေသြးထိုးတက္တဲ့၊
ကိုယ့္ထက္သာရင္ မနားလိုျဖစ္တက္တဲ့သူေတြၾကားမွာ..
အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အံ၀င္ခြင္က် လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရဖူးတယ္..မသီတာ..။
( အဲ့ဒါေတြလည္း ျပန္ေျပာျပခ်င္တာေပါ့ မသီတာရယ္..။ မသီတာရဲ႔အားေပးစကားနဲ႔
အားလံုးကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္လည္ တည္ေဆာက္ခ်င္တယ္။မသီတာရဲ႕လက္ကေလးကို
ကိုင္ၿပီး အရာရာကို ရင္ဆိုင္ခ်င္တယ္။ အခုေတာ့ အဲ့ဒါေတြ အားလံုး
အိပ္မက္ေပါ့။ရက္ရက္စက္စက္ ပဲ့ခြတ္နဲ႔ အခုပ္ခံရတဲ့ အိပ္မက္ေတြပဲ
ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ရ )
(၇)
ကၽြန္ေတာ္ေရွ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ပံုလ်က္လဲက်ခဲ့တယ္။
တျဖည္းျဖည္းေတာ့ ျပန္လူးထလို႔ ရခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္မႈန္႔ေတြနဲ႔
ညိဳေမွာင္လူးေပခဲ့ၿပီပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ေလာကႀကီးထဲ ထိုးခြဲ
၀င္ေရာက္ေနဆဲပါ မသီတာ။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း သေရာ္ၿပံဳးေလးနဲ႔ ကိုယ့္ရာဇ၀င္
တစ္ေစာင္လံုးကို "ဘုန္း" ကနဲ ေဆာင့္ကန္ပစ္လိုက္ခ်င္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ပါဘူး…မသီတာ..
မသီတာ ကို ခ်စ္တယ္
မသီတာ ကိုလြမ္းတယ္
မသီတာ ကုိ သတိရတယ္..။
ကၽြန္ေတာ့္မွာ အရက္မူးေနတဲ့ အိပ္မက္ေတြရွိတယ္..။ကၽြန္ေတာ္ဟာ
အိပ္မက္မူးေနတဲ့ အရက္သမား ျဖစ္ တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူမဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ..ေလာက၀တ္ေတြကို တုပထုတ္လုပ္ေနတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈ စက္ရုပ္တစ္ရုပ္
ျဖစ္တယ္။
ကံၾကမၼာ ဆိုတာကို မုန္းတယ္။
(၈)
ကၽြန္ေတာ္ ထံုးဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ လမ္းပဲေလ။ ေရာက္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္
ေလွ်ာက္တာေတာ့ ေလွ်ာက္ရဦးမွာ ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲကအတိုင္း ခရမ္းျပာ ပုရပိုဒ္တစ္ေစာင္ နဲ႔ ၾကယ္ေရာင္ေအာက္မွာ
အရာ အားလံုးၿပီးဆံုးသြားပါၿပီ။
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မသီတာ ၊အၾကြင္းမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ….။
မသီတာရဲ႕ခ်စ္သူဟာ..မသီတာအတြက္ ဂါထာမတန္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္
ျဖစ္ပါေစ..။ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မသီတာကို ခ်စ္ၿမဲခ်စ္ေနမယ္။
ခ်စ္သထက္ခ်စ္ေနမယ္။။အဲ့ဒီအတြက္ ခံစားရမယ့္ေ၀ဒနာဟာ ရင္ႏွင့္မမွ်ဘူး ဆိုရင္
လည္း လမ္းေပၚမွာ ရင္တစ္ခုလံုးဖြင့္ၿပီး သတိရခြင့္ကို
ဖ်စ္ညွစ္ဆုပ္ကိုင္ထားဦးမယ္။
ေစာင့္ၾကည့္ေပါ့ မသီတာရယ္….။
တစ္ေန႔ေတာ့ မသီတာ ကၽြန္ေတာ့္ကို သိလာမွာပါ။
မသီတာကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ..(မသီတာရဲ႕ ခ်စ္သူထက္ေတာင္
ကၽြန္ေတာ္က မသီတာကို ပိုခ်စ္တယ္ဆိုတာ..)
တစ္ေန႔ေတာ့ သိလာမွာပါ..။
(အိပ္မက္ထဲမွာျဖစ္ျဖစ္) ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ၾကရင္..မသီတာရဲ႔
ဆံႏြယ္မွ်င္ေလးေတြကို ေငးေမာရင္း ေျပာျပရဦးမယ္။ စကားမ်ားစြာ
ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိပါတယ္။)
(နိဂံုး)
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မိုးေပၚက လမင္းကို ေမာ့ၾကည့္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္
ဆိုင္းမႈိင္းေနတဲ့ ျမဴႏွင္းေ၀ေ၀မွာ လမင္းကို ကၽြန္ေတာ္မျမင္ခဲ့ရဘူး။
` သနပ္ခါးပြင့္ေတြကေတာ့ ရင္နင့္ေအာင္ ေမြးဆြတ္ေနၾကတယ္။ ေအးစက္စက္
လက္သည္းရွည္ေတြက ကၽြန္ေတာ့ကို ေျခာက္လွန္႔ျပဳစားၾကရဲ႕။ ဟိုးအေ၀းဆီက
လြမ္းဆြတ္ေဆြးျမည့္ဖြယ္ရာ ရထားဥၾသဆြဲသံကို ၾကားေနရတယ္။
ကၽြန္ေတာ္အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး ။ မ်က္စိဖြင္ၾကည့္လည္း ျမဴႏွင္းေ၀တဲ့ ညကိုပဲ
ျမင္ရဦးမွာပါ..မသီတာရယ္..။
ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ရေသာ..မသီတာ အၾကြင္းမဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ..ကံအဆင့္ဆင့္မွာ
ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ပါေစ..။ နန္းညြန္႔ဦး


ပန္းလက္ဖ၀ါးတိုရဲ႕ ပိုင္ရွင္..

 လူသူကင္းမဲ့ေသာ လမ္းေပၚတြင္
တစ္ေယာက္တည္းလမ္းေလွ်ာက္ရင္း
ေျမေပၚမွ ေက်ာက္ခဲကေလးကို
ေျခေထာက္ႏွင့္လွိမ့္ကန္ခဲ့ဖူးသည္။
လမ္းေဘးအုတ္ခံုမွ ဂစ္တာသံသဲ့သဲ့ၾကားရေသာအခါ
မည္သည့္သီခ်င္းမ်ားလဲ…ဟု
မသိမသာ နားစြင့္မိဆဲ့….။

 ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ကို
အမ်ိဳးအမည္မတပ္ဘဲ ခ်စ္ခ်င္ခဲ့သည္။
ဂ်ာကင္အိပ္ထဲလက္ႏႈိက္ရင္း
တစ္စံုတစ္ေယာက္အေၾကာင္း စဥ္းစားရသည္မွာ
ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းမွာရွိသည့္
အမူအက်င့္မွ ဟုတ္ပါရဲ႔လား ။
ညဥ့္နက္သန္းေကာင္မွ
အိမ္သို႔ျပန္လာၾကေသာ ေတေလတသိုက္၏
ရယ္သံကိုၾကားလိုက္၇သည္။
မအိပ္ခ်င္ေသး…..။
အိပ္လွ်င္..အိပ္မက္က လွမည္လား။
ညက လွသည္ ။
လေရာင္ကလွသည္ ။

 မၾကားခ်င္ဟု ………
ကိုယ္က ျငင္းဆန္၍ မရႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္
နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္သံက လြင့္ပ်ံ႕လာသည္။
အလြန္ဆံုးေခါက္ႏိုင္လွ ဆယ့္ႏွစ္ခ်က္ပဲ ဟုဆိုကာ
ျမဴလိုေ၀့ရင္း
ကိုယ္ နားေထာင္ခဲ့သည္။

 " ဒုကၡႏွင့္ တစ္ခါႀကံဳတိုင္း ခ်စ္သူလက္ကေလး
တစ္ခါကိုင္ခ်င္သည္ " တဲ့။
အိုမာခယမ္ ကေျပာသည္။
ကိုယ့္ဘက္ကလည္း ျပန္ေျပာရမည္ေလ..။
" ခ်စ္မိသူဆိုတာ ေလာကမွာ စစ္အရႈံးဆံုးသူပါ "
ၿပီးရင္……..
ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ေမာၾကမည္။
ေခြးေလေခြးလြင့္တစ္ေကာင္သာ
ကိုယ္တို႔ နေဘးမွာ ရွိေနမည္ဆိုရင္…
ကိုယ္တို႔ နည္းနည္းေတာ့ ထိုေခြးကို အားနာၾကမည္။
လူငယ္ဘ၀ လေရာင္ညေတြ..
အို….ေ၀စမ္းပါေစေလ..။

 ခ်စ္သူေရ..
အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္သူမဆို တူးေဖာ္လို႔ ရႏိုင္တဲ့
ကမၻာဦးက ဓါးတစ္လက္ပါပဲ။
သံေခ်းတက္ေနတဲ့ ပန္းကႏုတ္ကိုေတာ့
ကိုယ္တို႔ ဖုန္သုတ္ၿပီးမွ ဖတ္ရလိ္မ့္မယ္။

 အခ်စ္ဆိုတာ…
ေပ်ာ္စရာကို မွ်ေ၀ခံစားခ်င္သည္။
ငိုစရာေတြကိုေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း အကုန္ယူလိုက္မည္။
ဤေနရာတြင္ေတာ့
အိုမာခယမ္ႏွင့္ ကိုယ္ သေဘာထားကြဲလြဲခဲ့ၾကသည္။
ဗီးနပ္(စ္) ရုပ္ထုကို တစ္ေန႔ေန႔မွာမ်ား………….
ကိုယ္
ရယူႏိုင္ပါမည္လား ။
သူမ၏ က်ိဳးအက္လပ္ဟာေနေသာ ဘယ္ဘက္ရင္အံုမွာ
မျမင္ရေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရွိမည္ထင္သည္။

မျမင္မွန္းသိလွ်က္ႏွင့္ ျမင္ႏိုးႏိုး…
သူ႔…….ကာရန္ေတြကို
ကိုယ္ခိုးမိလိမ့္မည္။

အို….ဗီးနပ္(စ္)…..
အို..အခ်စ္ နတ္သမီး..
နတ္ေဒ၀တာတစ္ပါးမဆန္စြာ

ဘီလူးရစ္သမ္ႏွင့္ ကိုယ့္အိမ္မက္ကို

သူ " စီး " ခဲ့ၿပီေလ..။
တာရာမင္းေ၀

အေတြးအပိုင္းအစေလးမ်ား

လမင္းႀကီးေပ်ာက္ဆံုး သင္ငိုေၾကြးေနပါလွ်င္….ၾကယ္တာရာမ်ားႏွင့္လည္း လြဲရေပးဦးမည္။

If you cry lost of the moon, You will also miss the  stars.

Tagore (တဂိုး)

 

ကႏၱာရတေစၧ တစ္ေကာင္ဟာ

ေႏွာင္ႀကိဳးအထပ္ထပ္ရစ္ပတ္လို႔

ႏွစ္ထပ္တိုး အတြယ္အတာေတြနဲ႔

ၿဂိဳလ္ကမၻာတစ္ခုကို ေခၚေနတယ္..။

ေပ်ာ္၀င္သြားတဲ့ ႏွလံုးသားဟာ….။

 

ကၽြန္ေတာ္ သင့္ကုိ အလြန္ခ်စ္ပါသည္။

I love you so mush.

 

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္ သိမ္းဆည္းထားဖို႔မဟုတ္၊သူတပါးအားေပးလိုက္ဖို႔သာျဖစ္သည္။

Love is not for keeping but for giving to someone.

 

တစ္ေလာကလံုး

အရူးေတြႀကီးပဲမဟုတ္လား။

ဒီအထဲမွာအရူးလို႔သတ္မွတ္ခံရတာ..

ေတာ္ေသးတာေပါ့။

အသတ္မွတ္မခံရရင္..

ငါ့ဘ၀ေတာ့ -  ဒုကၡ..

 

*ေရတို႔မည္သည္ အလြတ္ထားခဲ့လွ်င္…နိမ့္ရာသို႕ စီးၿမဲဓမၼတာရွိသည့္အတိုင္း သတၱ၀ါ(လူ)တို႔မည္သည္ စိတ္ကို လႊတ္ထားခဲ့လွ်င္…မေကာင္းမႈသို႔သာ သြားၿမဲဓမၼတာရွိသည္။

*တစ္ခါတစ္ရံ ….ဘ၀မွာႀကံဳေတြ႔ရတက္တဲ့ ….အေမာေတြ…အေသာေတြ…ေျဖတဲ့အခါေျပေစဖို႔…ေခ်တဲ့အခါ ေက်ေစဖို႔….ေထာင့္ေလးတစ္ေထာင့္အျဖစ္…

ေနျပပါရေစ…။

*ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးရနံ႔ေတြ ခ်ိဳပါေစ…နန္းညြန္႔ဦးမွဆုမြန္ေၿခြလွ်က္..။

မ်က္ရည္ရဲ႕ဇာတိ

**ခ်စ္သူအေဆာင္..

မိုးေခါင္တဲ့အေၾကာင္းေၾကာင့္

ငါ့ေကာင္းကင္မွာ မိုးေတြညိဳ

မ်က္ရည္စိုေနခဲ့ၿပီေလ..။

**မိုး၇ြာတဲ့ေန႔မွာ..

ေမ့တက္ျခင္းကိုအတူေဆာင္း

ခိုေလးအေတာင္ေညာင္းေနေရာ့မယ္။

**ေမွ်ာ္ေပါ့ ေလးနာရီတဲ့

အခ်ိန္ငွက္ေလးဆီ လိပ္စာတပ္

ငါ့ႏွလံုးသားတံဆိပ္ေခါင္းကပ္ပို႔လိုက္တယ္။

**ခ်စ္သူေရ..

မိုးေတြရြာလာၿပီ

ထီးနီနီေလးစြတ္စြတ္စို

ခ်စ္သူကိုယ္မွာစီးဆင္း

ေပးဆပ္ျခင္းရဲ႕အဓိပၸါယ္ (အဲ့ဒါ..)

ၾကာႏြယ္ၾကာရိုးႏွင့္တြက္ခ်က္

မ်က္ရည္စက္တို႔ျဖစ္တည္ပံုဟာ

မုတ္သံုမိုးမဟုတ္တာ..

ေသခ်ာပါတယ္…။        

 

ဘ၀တိုင္း ဘ၀တိုင္းမွာ

မငိုရတဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးနဲ႔

လူျဖစ္တိုင္း

ေတြ႔ဆံုရပါေစ…

တိုးရပါေစလို႔ ….။

 

ေကာင္းေသာညပါ

**ေကာင္းေသာညပါ

ငါတို႔ရဲ႔ ဇာတ္လမ္းဟာ

မနက္ျဖန္ခါမွာ အဆံုးသတ္ရေတာ့မယ္။

**ခုေတာ့

အျပာေရာင္အလင္းေတာင္ပံနဲ႔ နတ္သမီးေလးေတြဟာ

မင္းရဲ႔ ႏွလံုးသားမ်က္ရည္ႏွင့္၀မ္းနည္းမႈပံုရိပ္ေတြကို

ဖယ္ရွားပစ္လိမ့္မယ္….

ၿပီးေတာ့

မင္းကို ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္း ေပးလိမ့္မယ္။

ေကာင္းေသာညပါ။

**ေကာင္းေသာညပါ..

မင္းရဲ႕နားထဲမွာ..

ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ တီးတိုးသံတို႔ရဲ့

ႏူးညံ့တဲ့ ပဲ့တင္ရိုက္ခ်က္ေတြ..

တုန္ခါရိုက္ခတ္ေနပါေစ..။

ျပီးေတာ့

အိပ္စက္ျခင္းရဲ့သ႑ာန္မဲ့ စိတ္ကူးရိပ္ေတြကေန

မင္းရဲ့ အိမ္မက္ေတြကို ျဖတ္သန္းလို႔

ငါ့ရဲ့ အၿပံဳးရိပ္ေတြ ျဖစ္တည္လာလိမ့္မယ္..။

**ေကာင္းေသာညပါ..။

မင္းရဲ့ႏႈတ္ခမ္းပါးေတြကို

ငါ ေစာင့္စားေနတဲ့အခါ

မင္းရဲ့မ်က္၀န္းေတြကို ဖြင့္ထားေပးပါ..

မင္းရဲ့အေျခြအရံေတြကိုလည္း

မေခၚလိုက္ပါႏွင့္ဦး

မင္းရဲ့ရင္ခြင္ကို နမ္းရႈိက္မလို႔

ေနာက္တစ္ႀကိမ္တည္းရယ္ပါ..။

**ေကာင္းေသာညပါ

ဒါဟာ သိပ္ကို ေနာက္က်ေနခဲ့ၿပီလား..။

**ေကာင္းေသာညပါ..

တံခါးပိတ္လို႔ မင္းလွည့္ထြက္သြားတယ္..။

…..

**ေကာင္းေသာညပါ..

…ဟုတ္တယ္…

မင္း …

ငါ့ရဲ့ ေကာင္းေသာည ႏႈတ္ဆက္သံကို

မေစာင့္ပဲ

ဘယ္ေတာ့မွ

အိပ္ယာ၀င္မွာ မဟုတ္ပါဘူး…။             

နန္းညြန႔္ဦး

 



အခ်စ္ကို အခ်စ္နဲ႔တူေအာင္ ခ်စ္တက္ဖို႔အတြက္ သင္မသိေသးတာေတြ ?

'၁' မင္းရဲ ့ေပ်ာ္ရႊင္ခ်ိန္မွာသူ ့ကိုပထမဆုံးသတိရမိေနလား?

'၂' မင္းနာက်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာသိရတာကသူ ့ကိုလား?

'၃' မ်က္လုံးေတြမွိတ္လို ့မအိပ္ေသးခင္ အခ်ိန္ထိစဥ္းစားမိတာသူ ့အေၾကာင္းလား?

'၄' မနက္ခင္းသစ္တစ္ခုကိုေရာက္သြားခ်ိန္တိုင္းပထမဆုံးသတိရမိတာသူ ့ကိုလား?

'၅' သူ ့ရဲ ့အျပဳံးေလးေတြကိုအျမဲတမ္းေတာင္းတေနျပီလား?

'၆' မင္းရဲ ့အခ်စ္ကိုဖြင့္ေျပာခ်င္ေပမယ့္သူ ့ေရွ့့မွာဆြံ ့အေနျပီလား?

'၇' သူ ့ရဲ ့အျပဳံးေလးေတြကိုျမင္တိုင္းမင္းရဲ ့နွဳတ္ခမ္းေတြပါေကြးညြတ္တတ္ေနျပီလား?

'၈' ကာရန္ေတြကိုသူ ့အတြက္အသက္သြင္းတတ္ေနျပီလား?

'၉' သူ ့ကိုဘာအတြက္နဲ ့မွမထိခိုက္ေစခ်င္ေတာ့တာမွန္တယ္မလား?

'၁၀' သူရဲ ့ေရွ ့မွာဂရုမစိုက္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနေပမယ့္သူမရွိေတာ့ရင္၀မ္းနည္းတတ္ေနျပီလား?

'၁၁' ကိုယ့္အနားကသူထြက္ခြာသြားရင္သူ ့ရဲ ့ေနာက္ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ျပီးသက္ျပင္းေလးေတြ ခ်တတ္ေနျပီလား?

'၁၂' သူ့စကားသံေတြကမင္းအတြက္နုးညံတဲ့အမိန္ ့ေတြလား?

'၁၃' သူ အျခားတစ္ေယာက္နဲ ့ေပ်ာ္ေနတာကိုေတြ ့ရင္သ၀န္တိုတတ္ေနျပီလား?

'၁၄' onlineေပၚမွာသူမရွိရင္သူပို႔ထားတဲ့ mail အေဟာင္းေလးေတြကိုဖတ္ျပီးေပ်ာ္ရြင္တတ္လား?

'၁၅' သူအတြက္အရာရာကိုစြန္ ့လြတ္နိင္ျပီလား?

'၁၆' ဒီစာကိုဖတ္ေနတဲ ့အခ်ိန္သူ ့ကိုသတိရေနလား?   အေျဖေတြကမင္းရင္ထဲမွာပဲရွိေနတယ္........


အေျဖေတြက''ဟုတ္တယ္'' ''မွန္တယ္'' ဆိုရင္.......

မင္းရင္ထဲမွာသူရွိေနျပီ...................

ဒါဆုိရင္ေတာ့သူနဲ ့ပတ္သက္လာရင္အရာရာကိုအရွံးေပးထားပါ.....

သူ ့ကိုတကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္သစၥာရွိပါ................

သူနဲ ့ျပိဳင္ဖို ့စိတ္မကူးပါနဲ ့သူ႔ကိုအနိင္ေပးထားပါ........

သူဘာျဖစ္ျဖစ္နားလည္ေပးပါ..........

သူကကိုယ့္ကိုမခ်စ္ရင္ေတာင္သူ႔အတြက္ အျမဲေပးဆပ္ေပးပါ.........

အခက္အခဲေတြရွိလာရင္သူ ့ဘက္ကရပ္တည္ေပးပါ..........

သူမင္းကိုမခ်စ္ရင္ေတာင္ မင္းသူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သူတစ္ေန႔သိလာမွာပါ........................

မင္းကတစ္ဖက္သတ္ခ်စ္သူဆိုရင္သူ ့အခ်စ္ကိုမေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔.........

သူကို ျဖဴျဖဴစင္စင္ဆက္ဆံပါ....အဲ့ဒါ သူ႔အတြက္ ေပးဆပ္ျခင္း.....

စစ္မွန္တဲ့ေပးဆပ္ျခင္းဆိုတာ တုံ႔ျပန္မႈကိုဘယ္ေတာ့မွမေမွ်ာ္လင့္ဘူး.......

သူငယ္ခ်င္းအားလံုး အခ်စ္စစ္နဲ႔ ခ်စ္ႏုိင္ၾကပါေစေနာ္။

 

ခ်စ္ေနတက္ေသးတဲ့

နန္းညြန္႔ဦး

www.nnophoto@gmail.com

 



**အခ်ိန္ေပးပါ**

အခ်ိန္ေပးၿပီး စာဖတ္ပါ။ ဒါဟာ ဥာဏ္ပညာႀကီးျမင့္မႈရဲ႕ုအုတ္ျမစ္ပဲ။

အခ်ိန္ေပးၿပီး ေတြးပါ။ ဒါဟာ စြမ္းအားေတြရဲ႕အရင္းအျမစ္။

အခ်ိန္ေပးၿပီး ဆုေတာင္းပါ။ကမၻာေပၚမွာ အႀကီးက်ယ္ဆံုး ခြန္အားပါပဲ။

အခ်ိန္ေပးၿပီး ခ်စ္ပါ။ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္ေမတၱာကို ခံယူပါ။ ဘုရားသခင္ ခ်ီးျမွင့္ထားတဲ့ အထူးခံစားခြင့္ေလ။

အခ်ိန္ေပးၿပီး ရယ္ပါ..။စိတ္၀ိညာဥ္ရဲ႕ ဂီတသံစဥ္။

အခ်ိန္ေပးၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္စြာေနပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဆီ သြားရာလမ္း။

အခ်ိန္ေပးၿပီး ကစားပါ။ အဆံုးမရွိတဲ့ အင္အားတို႔ရဲ႕ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ေပါ့။

အခ်ိန္ေပးၿပီး ေ၀မွ်ပါ။ တစ္ကိုယ္ေကာင္းႀကံဖို႔ ေန႔ဟာ တိုေတာင္းလြန္းလွတယ္။

နန္းညြန္႔ဦး



*ရင္၀ွက္သူ*

*အာဒမ္က ဧ၀ကိုေျပာတဲ့

ဘာသာစကားနဲ႔ေျခဟန္လက္ဟန္မ်ိဳး

*ျမန္မာရာဇ၀င္ထဲက

နတ္ရွင္ေနာင္နဲ႔ဓါတုကလ်ာတို႔ရဲ႕အျဖစ္မ်ိဳး

*အေနာက္တိုင္းပံုျပင္ထဲက

ရုိမီယိုနဲ႔ ဂ်ဴးလီယက္တို႔ရူးသြတ္ေစတဲ့အျဖစ္မ်ိဳး

*ဒီေန႔ေခတ္မွာ ရွင္သန္လွဳပ္ရွားေနတဲ့

ေကာင္ေလးနဲ႔ေကာင္မေလးတို႔ရဲ႕

အခ်စ္မ်ိဳးေတြေက်ာ္လြန္ၿပီး

*မေျပာဘဲသိေစခ်င္တယ္။

မေျဖဘဲ နားလည္ေစခ်င္တယ္.

*ရွင္းရွင္းဆိုရရင္ . . .

ရင္စကားကို .

ရင္နားနဲ႔ပဲၾကားေစခ်င္တယ္။


                      Nann Nyunt Oo              Email : nnophoto@gmail.com